نویسنده مطالعه و همکارانش می گویند یافته هایشان ممکن است پیامدهای مهمی برای افرادی که به شدت در معرض پرتوهای یونیزان قرار دارند داشته باشد.
از جمله این افراد: بیماران مبتلا به سرطان که تحت پرتو درمانی هستند، فضانوردان، پرتوکاران و قربانیان حوادث هسته ای هستند. از دست دادن استخوان ناشی از پرتوهای یونیزان یک نگرانی بالقوه برای کسانی که در مشاغل و یا در موقعیت هایی که در معرض تابش اشعه قرار دارتد است.
در انسان، ازدست رفتن استخوان منجر به پوکی استخوان می شود (بیماری است که در آن استخوان شکننده تر، و نسبت به شکستگی آسیب پذیر می شود)، برآورد شده است که پوکی استخوان هر سال مسئول بیش از 8.9 میلیون شکستگی در سراسر جهان است.
برای این مطالعه، محققان شروع به بررسی تعدادی از استراتژی هایی کردند که آنها معتقد بودند می توانند با مکانیسم های زیر بنایی آسیب استخوان مربوط به تابش یونیزاسیون مقابله کنند، مانند استرس اکسیداتیو ناشی از تشعشعات.
تیم تعدادی از آنتی اکسیدان و ضد التهاب های مختلف را در موش هایی که در معرض اشعه یونیزان قرار گرفتند دادند و اثرات این مداخله ها را بر بیان ژن مرتبط با تجزیه استخوان، و همچنین اثرات آنها بر ازدست رفتن استخوان مورد ارزیابی قرار دادند.
مداخله ها شامل یک کوکتل متشکل از پنج آنتی اکسیدان های مختلف از جمله (اسید اسکوربیک، N استیل سیستئین، -Lسلنومتیونین، دی هیدرولیپویک اسید و ویتامین E)، دی هیدرولیپویک اسید، ایبوپروفن و آلو خشک بودند.
