اختلال طیف اوتیسم یا ASD
اختلال طیف اوتیسم یا ASD

اختلال طیف اوتیسم یا ASD، یک بیماری پیچیده تکاملی و عصبی است که به طور معمول در سه سال اول زندگی ظاهر می شود. این اختلال عملکرد مغز را، به ویژه در زمینه های تعامل اجتماعی و مهارت های ارتباطی تحت تأثیر قرار می دهد. علائم کلاسیک شامل تأخیر در صحبت کردن، عدم علاقه به بازی با کودکان دیگر، عدم تمایل به در آغوش گرفتن یا آغوش گرفتن و ارتباط ضعیف چشم است. علت شناخته شده ای برای ASD وجود ندارد، اما اعتقاد بر این است که هم ژنتیک و هم محیط زیست در این امر نقش دارند.

مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها تخمین می زنند که از هر 54 کودک آمریکایی 1 نفر مبتلا به ASD شناخته شده است. این شیوع در پسران حدود چهار برابر بیشتر از دختران است.

افراد مبتلا به ASD اغلب ممکن است رفتارهایی را تکرار کنند یا علایق محدودی داشته باشند. این نوع رفتارها می توانند بر عادات غذایی و انتخاب مواد غذایی تأثیر بگذارند، که می تواند منجر به نگرانی های زیر در مورد سلامتی شود.

ممکن است فرد اوتیسمی به طعم، بو، رنگ و بافت غذاها حساس باشد. آنها ممکن است برخی از غذاها و حتی گروههای غذایی کامل را محدود یا کاملاً حذف کنند. موارد ناپسند ممکن است شامل غذاهای پر چاشنی، میوه ها و سبزیجات یا برخی از بافت غذاها مانند غذاهای لغزنده یا نرم باشد.

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در تمرکز روی یک کار برای مدت زمان طولانی مشکل داشته باشند. ممکن است برای کودک دشوار باشد که از ابتدا تا انتها بنشیند و یک وعده غذایی بخورد.

مشکل یبوست ممکن است به دلیل محدودیت در انتخاب مواد غذایی کودک، سطح فعالیت بدنی کم یا داروها باشد. به طور معمول با افزایش تدریجی منابع فیبر غذایی، مانند غلات سبوس دار و میوه ها و سبزیجات، همراه با مایعات فراوان و فعالیت بدنی منظم، این بیماری قابل اصلاح است.

تداخلات دارویی

برخی از داروهای محرک که برای اوتیسم استفاده می شوند می توانند اشتها را کاهش دهند. این موضوع می تواند مقدار غذایی که کودک می خورد را نیز کاهش دهد، که ممکن است رشد را تحت تأثیر قرار دهد. سایر داروها ممکن است اشتها را افزایش دهند یا بر جذب برخی ویتامین ها و مواد معدنی تأثیر بگذارند. اگر کودک شما دارو مصرف می کند، از ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود در مورد عوارض جانبی احتمالی سوال کنید.

مراقبت از کودک مبتلا به ASD در بسیاری از سطوح می تواند چالش برانگیز باشد و تغذیه سالم نیز از این قاعده مستثنی نیست. برای کودکان مبتلا به ASD ، یک برنامه غذایی مغذی و متعادل می تواند در توانایی یادگیری، نحوه مدیریت احساسات و نحوه پردازش اطلاعات، جهانی از تفاوت ایجاد کند. از آنجا که کودکان مبتلا به ASD غالباً از مصرف برخی غذاها اجتناب می کنند یا محدودیت هایی در مصرف آنها دارند و همچنین در زمان نشستن در هنگام غذا خوردن با مشکل روبرو هستند، ممکن است تمام مواد مغذی مورد نیاز بدن را دریافت نکنند.

 

اگر فرزند مبتلا به ASD دارید ، این راهکارهای تغذیه را امتحان کنید.

بسیاری از والدین حساسیت کودک خود را نسبت به طعم، رنگ، بو و بافت بزرگترین موانع در برنامه غذایی متعادل می دانند. وادار کردن کودک به آزمایش غذاهای جدید – به ویژه غذاهایی که نرم و لغزنده هستند – تقریباً غیرممکن به نظر می رسد. ممکن است دریابید که کودک شما از برخی غذاها یا حتی از کل گروه های غذایی پرهیز می کند. یکی از ساده ترین راه ها برای نزدیک شدن به مسائل حسی، مقابله با آنها در خارج از آشپزخانه است. از فرزندتان بخواهید برای انتخاب غذای جدید همراه شما به سوپرمارکت مراجعه کند. وقتی به خانه رسیدید، با هم در اینترنت تحقیق کنید تا از محل رشد آن مطلع شوید. سپس، با هم تصمیم بگیرید که چگونه آن را تهیه کنید. وقتی کارتان تمام شد، اگر فرزندتان نمی خواهد آن را بخورد، نگران نباشید. صرفاً آشنایی با غذاهای جدید به روشی کم فشار و مثبت، در نهایت می تواند به کودک شما کمک کند تا یک غذاخور انعطاف پذیرتر شود.

کودک مبتلا به ASD مجبور است در زمان صرف غذا بیشتر تلاش کند زیرا آشپزخانه شلوغ، چراغ های روشن و حتی نحوه چیدمان مبلمان همه عوامل استرس زا هستند. تهیه وعده های غذایی تا حد ممکن قابل پیش بینی و روتین می تواند کمک کند. ارائه وعده های غذایی در ساعت مشخص در هر روز یکی از ساده ترین راه ها برای کاهش استرس است. علاوه بر این، به این فکر کنید که برای زمان صرف غذا چه کارهای دیگری می توانید انجام دهید اگر کودک شما به نور حساس است، سعی کنید نور آن را کم کنید یا نور شمع را با نظارت بزرگسالان در نظر بگیرید. به کودک خود اجازه دهید غذای مورد علاقه خود را انتخاب کند تا در هر وعده غذایی از آن استفاده کند. یا بگذارید فرزندتان صندلی مورد علاقه اش را در  پشت میز انتخاب کند.

برای رژیم های خاص به دنبال راهنما باشید

شاید شنیده باشید که یک رژیم غذایی بدون گلوتن یا کازئین می تواند علائم ASD را بهبود بخشد. گلوتن نوعی پروتئین است که در گندم، چاودار و جو یافت می شود. کازئین پروتئینی است که در شیر یافت می شود. طرفداران رژیم غذایی معتقدند که افراد مبتلا به اوتیسم دارای “روده نشتی” هستند که باعث می شود قسمت هایی از گلوتن و کازئین به جریان خون نفوذ کرده و مغز و سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار دهد. اعتقاد این است که این ممکن است منجر به اوتیسم شود یا علائم آن را بزرگتر کند. با این حال، مطالعات علمی کنترل شده صحت این موضوع را ثابت نکرده اند، بنابراین تحقیقات در حال حاضر استفاده از آنها را تأیید نمی کند. به خاطر داشته باشید که رژیم های محدود کننده نیاز به برنامه ریزی دقیق دارند تا مطمئن شوید نیازهای غذایی کودک شما برآورده می شود. قبل از ایجاد هرگونه تغییر اساسی در برنامه غذایی کودک خود ، با یک متخصص تغذیه ثبت نام شده مشورت کنید زیرا در صورت تجویز رژیم غذایی بدون گلوتن یا کازئین، ممکن است عوارض جانبی و کمبود احتمالی مواد مغذی در آن ایجاد شود.

ترک نظردهی

لطفا نظر خود را وارد نمایید
لطفا نام خود را وارد نمایید